گلی در آغوش نسیم
پس از اعلام خبر شهادت حاج همت ، به قرارگاه تاکتیکی لشکر آمدم تا وضعیت را بررسی کنم .
با صحنه عجیبی روبرو شدم .
تمام بچه هایی که در قرارگاه بودند ، گریه می کردند.
هر کس در گوشه ای زانوی غم بغل گرفته بود و اشک می ریخت .
با این که شهادت فرماندهان زیادی را در منطقه دیده بودم ، ولی هیچ وقت چنین صحنه ای را ندیده بودم .
در بین بچه ها کسی که از همه بیشتر بی تابی میکرد شهید حاج سید محمد رضا دستواره بود . آن قدر متاثر و ناراحت بود که تا چند ساعت مداوم گریه میکرد .
در گوشه ای پتویی روی سرش کشیده بود و گریه میکرد .
حرف هایی که در آن حالت میزد، بیشتر دل بچه ها را میسوزاند.
میگفت:" جان دل ما ! بعد از تو چکار کنیم؟چرا این طور کردی ؟ چرا ما را تنها گذاشتی و رفتی ؟ "
من تا آن لحظه چنین صحنه ای ندیده بودم.
