ادعونی استجب لکم
بدان!آن خدایی که گنجینه های آسمانهاو زمین به دست اوست،وقتی به تو اجازه دعا داده است،یعنی که اجابت را بر عهده گرفته است.
و وقتی فرمان داده است که:
از او بخواهی،یعنی بنایش بر عطاکردن است.
و از او طلب بخشش کنی،یعنی اراده اش بر بخشیدن است.
و میان تو و خودش، حاجب و پرده دار قرار نداده و کار تو را به هیچ میانجی و واسطه ای واگذار نکرده.
واگر بدی کردی،تورا از توبه باز نداشته.ودر کیفرت شتاب نکرده.
و آنجا که سزاوار رسوایی بودی،رسوایت نساخته.
و در پذیرش توبه،بر تو سخت نگرفته.
و چند و چون گناهت را به رخ نکشیده.
و از بخشش و رحمت،مائوست نگردانده.
بلکه کندن تو را از گناه ،تحسین کرده.
هر گناهت را یکی بر شمرده،اما هر خوبی ات را ده به حساب آورده.
و در توبه را برایت باز گذاشته.
اگر او را بلند بخوانی ،صدایت را می شنود.
واگر با او آهسته نجوا کنی،راز و نیازهایت را می فهمد.
پس نیازهایت را از او بخواه ،رازهایت را با او در میان بگذار،گلایه ها و شکوه هایت را نزد او ببر،بر طرف شدن غم ها و غصه هایت را از او طلب کن و در کارهایت از او مدد بگیر.
و هر چه می خواهی از خزائن رحمت او بخواه،چیزهایی که هیچکس جز او توان بخشیدنش را ندارد،از افزایش طول عمر تا سلامتی و تندرستی ،تا وسعت و گشایش در روزی.
او کلیدهای گنجینه هایش را در دو دستت نهاده وقتی که در خواست از خودش رابه تو رخصت داده.
پس هر گاه اراده کردی،در های نعمتش را با دعا باز کن و نزول باران رحمتش را از او بخواه.
پس مبادا که تاخیر در پاسخ و اجابتش ،اسباب نومیدی ات نگردد.
چراکه بخشش و مرحمت، مبتنی است بر مختصات نیت.
و چه بسا فلسفه تاخیر در اجابت این باشد که پاداش بیشتری نصیب خواهنده شود و هدایای ارجمندتری به دست آرزومند برسد.
و چه بسا ،چیزی از خدا خواسته ای و به خواسته ات نر سیده ای ،ولی به این حقیقت رسیده ای که چیزی بیشتر و بهتر از آن را دیر یا زود برایت تدارک دیده اند.یا در یافته ای که خیر و صلاحت در نداشتن آن چیز بوده است .
چه بسا حاجتی داشته ای که رسیدن به آن با عث تباهی دینت می شده.
پس سعی کن از خدا چیزی بخواهی که زیبایی اش برایت جاودان بماند و وجودت از رنج و سختی اش در امان بماند.
قسمتی از وصیت نامه حضرت علی(ع)به امام حسن(ع) قبل از جنگ صفین
به نقل از کتاب آیین زندگی
